รายงานวิเคราะห์ชี้ว่า แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ภายใต้การคุมทีมของ รูเบน อโมริม ควรเรียนรู้จาก คริสตัล พาเลซ เพื่อให้ระบบการเล่นที่ใช้กองหลัง 3 คน (three-man defence) สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพในพรีเมียร์ลีก เนื่องจากสถิติของ ยูไนเต็ด ในลีกนั้นน่าผิดหวังอย่างยิ่งนับตั้งแต่อโมริมเข้ารับตำแหน่ง
สถิติเปรียบเทียบ (32 เกมพรีเมียร์ลีก นับจาก อโมริม คุมทีม):
| ทีม | คะแนนที่เก็บได้ | จำนวนแพ้ | อันดับในตารางสมมติ |
| Crystal Palace | 55 | 5 | อันดับ 5 |
| Manchester United | 34 | – | อันดับ 15 |
ส่งออกไปยังชีต
คริสตัล พาเลซ ภายใต้การนำของ โอลิเวอร์ กลาสเนอร์ เป็นหนึ่งในไม่กี่ทีมที่มีรูปแบบการเล่นพื้นฐานเหมือนกับ ยูไนเต็ด แต่กลับประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยแพ้น้อยกว่าเพียงแค่ลิเวอร์พูลและอาร์เซนอลเท่านั้น และไม่แพ้ใครติดต่อกัน 17 นัดในทุกรายการ
รูปแบบการเล่น: ปัญหาไม่ได้อยู่ที่แท็กติก แต่อยู่ที่สไตล์
อโมริมได้ยืนยันอย่างชัดเจนว่าเขาจะ ไม่เปลี่ยนระบบกองหลัง 3 คน แต่ปัญหาคือ ยูไนเต็ด เล่นต่างจาก พาเลซ อย่างสิ้นเชิง:
- สไตล์ของ Palace: พาเลซเน้นการ ตั้งรับลึก แล้วปล่อยให้คู่แข่งครองบอล พวกเขาครองบอลเฉลี่ยต่ำที่สุดเป็นอันดับสี่ในลีก (42.6%) แต่กลับสร้างโอกาสสำคัญได้สูงเป็นอันดับหก (เฉลี่ย 2.24 ครั้งต่อเกม) การโจมตีเน้นการโต้กลับที่รวดเร็วผ่านผู้เล่นอย่าง Daniel Munoz และ Ismaila Sarr
- สไตล์ของ United: ยูไนเต็ดเน้นการ ครองบอล และพยายามสร้างโอกาสยิงให้ได้มากที่สุด แต่ทีมของอโมริม ขาดทั้งคุณภาพและความลงตัวของระบบ ที่จะเจาะแนวรับคู่แข่งได้อย่างสม่ำเสมอ เมื่อเสียบอลพวกเขายังมีจุดอ่อนแบบเดียวกับยุคของ Erik ten Hag ทำให้เกมมักจบลงด้วยรูปแบบเดิม ๆ คือ: ยูไนเต็ดจ่ายบอลไปมา, คู่แข่งแย่งบอลกลับมา, ยูไนเต็ดดูเปิดโล่งเกินไป
บทเรียนที่ต้องเรียนรู้: หากอโมริมยึดมั่นในระบบกองหลัง 3 คนอย่างแน่นอน หลักฐานทั้งหมดชี้ว่าการเล่นสไตล์ ตั้งรับแบบอนุรักษ์นิยม และเน้นการโต้กลับอย่างพาเลซ คือแนวทางที่เหมาะสมที่สุด
การซื้อขาย: การใช้เงินที่ไม่ตรงจุด
ยูไนเต็ดใช้เงินไปประมาณ £830 ล้าน นับตั้งแต่เดือนเมษายน 2022 แต่ทีมกลับขาด “บุคลิกหรือแผนงานที่ชัดเจน”
- การใช้เงินที่ผิดพลาด: การเซ็นสัญญาผู้เล่นอย่าง Antony และ Andre Onana ถือเป็นการใช้จ่ายที่สูญเปล่า ขณะที่ผู้เล่นบางคนที่ถูกขายออกไปในราคาถูก เช่น Anthony Elanga กลับมีสไตล์ที่เข้ากับระบบของอโมริมได้ดีกว่า
- การซื้อขายที่ชาญฉลาดของ Palace: พาเลซสามารถระบุประเภทของผู้เล่นที่เข้ากับระบบของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ ตัวอย่างเช่น การเซ็นสัญญา Adam Wharton (กองกลางที่จ่ายบอลได้ดี) และ Ismaila Sarr (กองหน้าที่รวดเร็วและขยัน) รวมถึงการนำ Dean Henderson อดีตผู้รักษาประตูยูไนเต็ดเข้ามา ซึ่งกลายเป็นผู้รักษาประตูที่เชื่อถือได้และมีบุคลิกแข็งแกร่ง
ความคาดหวังกับความเป็นจริง
ความคาดหวังที่แตกต่างกันของทั้งสองสโมสรคือปัจจัยสำคัญ:
- ความคาดหวังของ United: ยูไนเต็ดยังคงย้อนรำลึกถึงยุคของเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน และ คาดหวังที่จะท้าชิงแชมป์ทุกฤดูกาล ทำให้พวกเขาต้องพยายามเล่นฟุตบอลที่ เปิดเกมรุกและครองความได้เปรียบ มิเช่นนั้นจะถูกมองว่าเป็นความล้มเหลว
- ความคาดหวังของ Palace: พาเลซเพิ่งประสบความสำเร็จครั้งใหญ่ด้วยการคว้าแชมป์ FA Cup และผ่านเข้าไปเล่นในรายการยุโรปได้เป็นครั้งแรก ทำให้พวกเขาสามารถเล่นเกมรับได้โดยไม่ถูกวิจารณ์ต่อแนวทางของทีม
การที่ยูไนเต็ดถูกบีบให้ต้องเล่นฟุตบอลที่ “โดดเด่น” และเน้นเกมรุก ทำให้พวกเขาต้องเปิดพื้นที่และเผชิญกับปัญหาที่ระบบกองหลัง 3 คนยังไม่พร้อมรับมือ ซึ่งสวนทางกับสิ่งที่ พาเลซ ทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ.
